معاون ارتباطات و اطلاعرسانی دفتر معاون اول رئیسجمهوری با اشاره به برگزاری جلسه ستاد بررسی حوادث دیماه به دستور مسعود پزشکیان، تاکید کرد: این جلسه با حضور برخی اعضای کابینه و شماری از مسئولان خارج از دولت تشکیل شده است.
۹۳۷ مطلب
معاون ارتباطات و اطلاعرسانی دفتر معاون اول رئیسجمهوری با اشاره به برگزاری جلسه ستاد بررسی حوادث دیماه به دستور مسعود پزشکیان، تاکید کرد: این جلسه با حضور برخی اعضای کابینه و شماری از مسئولان خارج از دولت تشکیل شده است.
«از منظر روانشناسی اجتماعی و جامعهشناسی میتوان فقدان چشمانداز، کاهش امید و ناامیدی اجتماعی را عامل ذهنیتساز ناآرامیهای دیماه ۱۴۰۴ برشمرد.»
بیانیه جمعی از جامعهشناسان داخل ایران در خصوص اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ به نقل از کانال نعمت الله فاضلی یکی از افراد این بیانیه در پی می آید
از روز گذشته فیلمی کوتاه از ناآرامیها در اردبیل که در آن یک ماشین ضد شورش با عابران برخورد میکند، پر بازدید شده است.
رئیس اسبق صدا و سیما گفت: آمریکاییها تنها کاری که به ذهنشان رسیده این است که با ناوهایشان بازی کنند اما مطمئنم که تنگه هرمز قتلگاه و جهنم آنها خواهد بود.
نماینده رشت در مجلس گفت: اغتشاشگران خیلی پرتعداد بودند اما ما ایستادگی کردیم و رشت اصلا سقوط نکرد.
در این روزها ملت ایران در حالی که با خطر تهاجم خارجی روبهرو است و تصوری از فردای پس از بروز جنگ احتمالی ندارد، همزمان داغدار هزاران نفری است که در رویدادهای اخیر کشته شدهاند و نگران هزاران نفر دیگری است که زخمی یا بازداشت شدهاند. در چنین شرایطی سخنگفتن با ملت ایران چندان ساده نیست. در این شرایط دشوار بهجز آرزوی شکیبایی و صبوری و مهربانی با یکدیگر و پناهبردن به عقل و تدبیر متین بر منافع ملی چیزی برای گفتن باقی نمانده است.
سخنگوی انجمن علمی روانپزشکی ایران گفت: مهمترین خطر پیشروی جامعه ایران از نادیده گرفته شدن است. این زخمهای عمیق، دیده نشوند و درمان نشوند. جامعهای که احساس کند کسی مسئول نیست، کسی پاسخگو نیست و کسی صدای او را نمیشنود، دیر یا زود واکنشهای شدیدتر و مخربتری نشان خواهد داد.
مراسم سوگواری جانباختگان با رقص، موسیقی و آیینهایی غیرمتعارف همراه شده است؛ جامعهشناسان معتقدند این رفتارها نه صرفا شکستن سنتها، بلکه بازتاب خشم اجتماعی انباشته و تلاش جمعی برای پردازش درد و فقدان است.
در دنیای پرهیاهوی امروز، تجربهها فردی و پراکندهاند و واژهها پیش از فهمیدن مصرف میشوند. سکوت گاه نه بیتفاوتی، بلکه واکنشی آگاهانه است در برابر «هراس معنا» و «فقر تجربه». راه برونرفت، مکث، نوشتن آهسته و گفتگوهای عمیق است تا زبان مشترک تجربههای شوکآور را بسازیم و بار سکوت و تنهایی را سبک کنیم — همان چیزی که امروز جامعه بیش از همیشه به آن نیاز دارد.
